breath in, breath out.

naglakas loob lang naman ako..



















mag-iwan ng mensahe sa FS.
isang matapang na hakbang.
hehe.

arte ko.

di naman yun big deal.
hehehehe.

praneeng ka phado! praneeeng!!!!
yun lang.



*tinamad*

BAGYOoOoO!!

bumabagyo na nga kanina nakuha ko pang i-blog noh?
grabe.. ilan na naman kaya ang ibabalitang itinumba ng bagyong..
sino na nga ba yun??
nagsisimula sa O..
uhm..
(teka tanong ko lang muna..)
ahh.. yun! oo.. si Ondoy..
(ewan ku lang kung tama pagkaspell ko sa pangalan nya ha..
wag naman sana syang magalit sa 'kin.. kung mali.. hehe)
ayun.. nagising ako ng mga alas-dose..
aktwali mas maaga pa ng ilang minuto pero in-advance ku na para masaya..
sa totoo lang may balak akong pumasok eh..
pero salamat na rin kahit paano sa pag-atake ni KATAMARAN.. hehe.
kasi kung hindi dahil sa kanya.. malamang kasama ako sa libong taong stranded sa kalsada..
ang CHUBBY ko pa naman at medyo may pagka-TANGA.. sumusuot lang kung saan saan..
mga trip ko rin kasi minsan wala sa hulog eh..
kaya ayun.. madalas matanga.. hehe.
anong point? ganito kasi yun tsong.. wala akong planong ma-deds dahil lang sa kalampahan ko kung minsan. baka magmatapang ako sa gitna ng baha tas i-anod ako.. yay! saklap nun.
parang kelan pa naman nakapanaginip ako ng ganung scenario.. pero di ako inanod ha.. may baha lang.. tapos tipong parang dagat kasi lakas ng pag-agos. (morbid ko pa naman mag-isip.. ganyan ako ka PRANEEENG!)

pero etong masaya..
mahigit ilang oras rin siguro akong nagtampisaw sa baha ng bahay namin..
panaka-nakang sumusugod sa ulan para maligo.. grabe tsong namiss ko yun.
sa sobrang miss parang trip ko ngang gumulong dun sa "pataasan" (yan yung tawag namin sa bahagi ng kalsada kung saan mas mataas sya sa kinalalagyan ng lugar namin.. gets? basta yun na yun.. para syang nag sisilbing padulasan ng mga munting sasakyang de gulong e.g. trolley, toy cart o bike basta kahit anong maisip mong may gulong na trip laruin ng mga bata.)
ayun!
balik tayo..
sa paliligo ko nga sa ulan..
kulang na lang gumulong ako sa pataasan na yun para lang ulitin yung dating ginagawa namin nung kabataan ko pa.. (oo, sa ayaw at sa gusto ko.. klasipikado na ko sa bilang ng hindi na gaanong kabataan.. di nga lang halata.. bente dos na ko.. bata pa ba yun? mag-isip siguro minsan aminado ko dun.. hehe.)
pero di ko ginawa.. miya damputin na lang ako at pagkamalang may sapak sa utak.. hehe.
nilaro na lang namin ni Kuloten yung munting mercedez ng pamangkin con inaanak kong si Jerome. haha. hayun.. parang bata nga.. sarap! wala ng sasarap sa ganung pakiramdam.. haaay!

naalala ko naman tuloy bigla.. nung bata-bata ako. siguro mga elementary days.. nagmamadali akong tumanda.. kasi gusto kong magtrabaho at kumita ng pera. makatapos sa kolehiyo at makatulong. pero takte! eto na ko oh.. kahit pano kumikita ng pera.. tapos ng kolehiyo (pero hindi yung pinangarap ko.) isang malaking tanong ko lang. NAKAKATULONG NGA BA 'KO? o pareho lang? haay! saklap. sana naman kahit pano.. OO yung masagot ko. pero.. ewan ko.


sya nga pala.. alam mo bang sa mga ganitong pagkakataon sumisingit na naman yung isa dun.. yung taga-antipolo na, pero laking san juan talaga sya.. grabe! sakit na yata yung palagian nyang pagtambay sa ala-ala ko ah. tsk! eto mahirap sa taong ma sentimyento eh.. hirap ibaon sa limot yung taong may naipong magagandang ala-ala kasama ko at kaparehas mo nga ng trip sa buhay. mahilig din kasi yun maligo sa ulan. minsan nga naisip ko na sana minsan mangyari na magkasabay kami maligo sa ulan.. as in literal na ligo hindi yung nagpapaulan lang.. tapos sasamahan ko na rin kaya ng kissing scene??? hehe.. jowk! di ko pala tinatangkilik yung PDA. pero pramis.. minsan naglaro talaga sa isip ko yan.. an suwiiiiiiit siguro nun tagpong ganun noh tsong? palagay mo? o masyadong gasgas.. tipong ala richard gutierrez at angel locsin? yihi! kinilig sya o ako? sige na nga ako na.. hehe. tapos eto pa.. kakargahin pa daw tapos iikot ikot (parang tanga lang!) hehe. baduy ko pare baduuuuuuuuyyy! hehe. yan naman ang inisip ko lang dahil trip kong matawa.. korni na kasi yun eh.. pihadong sa pinilakang tabing, sine-sine at telebisyon lang nangyayari yung ganun. jologs na tingnan sa totoong buhay. kitams miski ikaw nabaduyan. hehe.

ay teka..
tutal usapang ulan naman na..
alam mo bang napakasarap rin ng tagpong ma-stranded kayong mag-sing-irog sa ulan?
oo tsong! grabe! heavy.. hehe. (parang adik lang eh noh?)
naranasan ko nga yun.. ang sarap parang chicken joy.. (bakit chicken joy?)
kasi maalala ko lang.. katatapos lang namin kumain nun sa Jabi eh.. tas biglang umulan..
mahina lang naman.. pero ayun mejo pinahina pa namin.. tumambay muna kami sa madilim. (wala naman kaming ginawang kalaswaan pramis.. desenteng tambay lang. bakit nga ba ko nageexplain? kasi ganito yun minsan kasi na tsismaks yun na may tsiks daw na ka kissing scene na mega kandong pa daw yung tsiks.. sino kaya yun? tsk! tsk! mga imbento kasi ng mga dalaherang walang magawa sa buhay mega exaggerated talaga kuminsan.. buti sana kung minsan lang eh.. may ilan kasing tila hobby na nila.. kaasar!)
ayan! balik na nga tayo sa kwentong stranded..
kalbs kasi yun eh.. parang beybi, naisip ko yung bunbunan nya baka mahamugan pa. hehe.
ayaw nya rin kasi akong magkasakit syemperds. kahit pinipilit kong gora na kami kasi alam ko dat time kikitain nya dapat yung pamilya niya eh.. kain din sila sa v-mall. niaaya niya nga akong bumanding sa family niya.. kaso SHY aku eh. hehe. moment nila yun eepal aku? pero infairness natouch ako dun knowing na gusto nya kong gawing parte ng pamilya niya. hehe. kahit sinong gerl naman ganun mararamdaman eh.. o kahit pa nga boy daba? tama naman ako? ayun..
bond with his family??? masaya yun.. kaso dyahe pa talaga ako nun eh. hehe. miya interviewhin ako.. di ako ready. hehe. pero kung tutuusin di ko na sakop pa yang alalahanin na yan ngayon.. epal din ako eh noh.. kinuwento ko pa talaga. sinasalakay na naman tuloy ako ng hukbo ng panghihinayang at tanong na: paano nga kaya kung pinaunlakan ko ang pagkakataong makabonding sila sa ganoong moment? ano? paano? sagutin nyoooooo kooooo????!!!! (haha. baliw?)
balik tayo sa stranded thing. ayun nga.. nagkukulitan lang kami sa isang tabi dun.. kasi ayaw nyang ipaubos sa 'kin yung jolly frost ku. kasalukuyan kasi ata akong may epidemya nun eh.. (ay! mali OA.. sipon lang ata na medyo may ubo-ubuhan.) tinext nga rin ako ni mama nun eh.. kasi siguro sinabi ni Ate Sitang na kasama ko nga yung loveteam ko (noon). kasi bago kami pumunta kay-ka-Jabi nakasalubong namin si Ate Sit (tita ko nga pala sya.) biglaan nya yun alam ko eh.. bigla na lang nya kong niyaya dahil nagugutom daw sya.. (lagi naman. hehe.) alam mo tsong sa totoo lang.. isa 'to sa mga bagay na nangungulila ako eh.. di ko namimiss si Jabi.. pag may salapi ako kumakain naman ako noon dun mag-isa eh. ni hindi ko nga maramdaman noon na hindi masaya kumain ng mag-isa. pero tsong.. iba pala talaga kapag naranasan mo ng kumain kasabay yung taong espesyal sayo.. na para bang halo-halo na may ube at leche flan.. (huh? ) pero pwera biro brad.. yun nga.. ngayon pagkumakain akong mag-isa sa mga fastfood.. biglaan akong sinasakmal ng lungkot at pangungulila ng nag daang panahon na magkasabay pa kaming umuubos ng Mc Float, nilalantakan ang spaggetti ni Jabi, nilalasap ang sarap ng gogo ceasars ng KFC. takte! meyn! kakamiss talaga! iba kasi talaga yung sarap ng pagkaing pinagsasaluhan nyong mag-sing-irog eh. haaays! tama na nga.. baka san pa mapunta 'to. nangingilid na yung luha sa mata ko oh. huhu. hanggang ganito na lang naman ko eh.. GUNITAIN.


:'(



teka bago ko tapusin tong entry kong to..
balik tayo sa bagyo..
sana naman di ka masyadong puminsala ng tao..
oks lang kung mga establisyementong makasalanan..
wag mo rin ubusin ang mga puno..
pati na mga pangkabuhayan ng mga taong umaasa lang dun..
please lang oh..
makasalanan din kaming mga tao..
pero bigyan mo kami ng pagkakataong magbago..
kahit pano naman may mangilan ngilan pang mabubuting nilalang dyan..
(di ba Lord? *tingin langit*)
so, pano bagyo? dumaan ka lang ha, wag ka lang kumitil ng buhay..
at sya nga pala..
oks lang din na maglimas ako ng baha sa bahay namin..
basta oks din yung mga mahal ko sa buhay..
nawa'y walang dapuan ng sakit sa 'min dulot ng medyo natuyuan na mga katawan dahil sa ulan.
at para sa mga na stranded sa ulan kanina at yung mga stranded pa rin..
ligtas na sana sila.. ayun!
salamat!


signing off..

ordinaryo

wala naman akong masyadong kwento ngayong araw.
eto napaka ordinaryo.
6:00 am
gumising.
natulog ulit.
7:00 am
gumising.
natulog nanaman.
hehe.
hanggang sa sumapit ang alas-otso.
haha!
takte! late nanaman ako.
sinasadya ko naman yun eh.
manonood pa kaya ako ng hunterXhunter.
ay! syanga pala..
alas tres na ng madaling araw ako natulog eh.
ewan ko ba.. hirap akong dalawin ng antok kahapon ah.
dapat humihikab na ko pagtapos kong uminom ng gatas.
pero ayun.. nakikipag sayawan ako sa mailap na atok. takte!
bakit kaya?
ano?
nakita ko lang si ano?
nyeh! di naman siguro. hehe.
pero infairness.. aaminin ko na nga.
oo na. buong gabi hanggang umagang okupado nya isipan ko.
haynako! bakit kaya.. mo-move-on na nga ako eh.
muka kasing move na move na sya. hehe.
teka dapat ako pa nga tong mauna kasi payat ako eh.. tas sya mabigat. hehe.
konek?! well.. hindi naman masyadong konektado di ba?
wala lang choice ko din naman toh eh.
magkasabwat sila ng isang bahagi ng circulatory at nervous sytem ko.
yung brain saka yung heart.
parang nag-aapir pa nga ang mga loko kaya siguro ayun.
pinahirapan akong makatulog.. kasi trip nilang mag-reminisce.
baduy ba? kasing baduy ng landlady nila? hehe.
as if borders ko lang yung heart at brain ko eh noh?
borders for life. :)

balik tayo.
sa mga borders ko nga.
ang kukulit talaga nila..
nalaman nilang nasa malapit lang yung alam mo na.
ayun. parang mga tanga lang.. hehe.
sya tama na nga madami pa kong gagawin eh.
saka ika nga ni ka-officemate ko.
lalaki yun.. siguradong wala na dun yung mga nangyari sa relasyon namin.
in short.. move-on na move on na yun.
siguro kaya niya nasabi yun kasi base na rin sa experience niya bilang lalaki.
haha. minsan ewan ko kung nakakatulong ba talaga yung isang yun eh.
o nang-aasar. hehe. sarap kaltukan. jokes! pero sa totoo lang may point naman sya eh.
kunsabagay kailangan ko talaga ng payo mula sa eksperto. :)
sya. hanggang dito na lang muna talaga brad!. :)

hanggang sa muli. ^_^

OST - sermon ni ina hehe

haaay! salamat medyo nag li-low yung musika ni ina ah. (teka musika ba yun? hehe)
ang tibay ko no? kasalukuyan kaming sinesermunan ni mudra pero ako eto..
bina-blog ko na pala sya. hehe.
plano ko talaga tapusin yung trabaho ko dito sa bahay, e kaso ayan na nga..
na-bad-trip si inay, damay-damay.
ganito kasi yun.. pihado pinagalitan ni erpats yun eh kasi umalis, kaya ayun ang resbak sa amin.
aktwali, dapat sana ekskyus ako di ba? kasi galing pa kong tarbahu tapos eto nag-uwi ng tarbahu..
tsk! e kaso.. ika nga ni Eks chain reaction daw yun.. ayun nga. tumpak.
ako na walang kamalay-malay eh napasali. haha. ang saya.
humupa naman na eh. sa wakas.

alam mo ba.. share ko lang. kasalukuyang may kaganapan sa labas..
syempre mga magdadabarkads yun.
nan dun si Eks hehe. kita ko nga sya eh. ayun half-naked lagi kasing nag-iinit yun eh.
(ay mali! pangit ng term laswa.)
ma-init-in yun.. teka pangit pa rin yung term.. pawisin na lang. hehe.
eto nga banat ni insan bitotits sa 'kin eh.

Bitot: te nymphs jan eks mo ah. naka violet din. soulmate.
Ako: talaga? sweet naman. hehehe.

nung nakita ko pala sya mag-ba-bike sana kami nun ni Kulots ih.
pero flat yun gulong ng bike.

ano kayang meron? hehe. biglang na-curious.
malabo yung mata ko sa malayo pero..
hayun kitang kita ko sya. hehe.
takbuhin ko kaya? tas hug ko ng mahigpit na mahigpit. chos!
as if kaya eh noh? haha.
naisip ko lang naman.. hanggang isip lang naman ako minsan eh.
pero infairness namimiss ko pa rin talaga yung ungas na yun.
pero wala ng bitterness and pain.
lungkot nga lang. hehe.
dinig ko nga dito yung boses nya eh.
kumanta sya ng Champagne Supernova ng Oasis.
kinanta nya rin kaya yun nung nag Tom's World kami.
(uuy! reminiscing hehe.. tama tuksuhin ang sarili hahaha! )
well, admitted isa yan sa mga namimiss ko eh.
yung kahit di ka-inlab-inlab yung boses nya maiinlab ka pa rin. (gulo noh? haha)
para sa 'kin lang naman.
binansagan ko pa nga syang WALKING JUKEBOX eh.
haaays!
kung tutuusin pag mga ganitong sumusulat ako na konektado sya mega-cry-cry na ang lola nyo.
pero himala!
tulo sipon lang ng konti hehe..
kasi may sipon ako ngayon eh hehe.
well, enough of this na nga. back to work na ko.
yun naman talaga yung dapat kong gawin kaya ako nasa harap ng PC eh.
so baboo na ang da who! uhmuaah!


God bless na lang sa pag-uwi para sa proud lasinggerong yun. hehe. (aminado naman sya dun eh.)
alam ko sobrang ligaya nun kasi.. tiyak kainuman nya yung prinsesa at pangarap niya.. yihi! tinde!
hehe. (amoy selos ba? chos!)
sya sya.. dito na lang muna talaga. :)

Bagong Luma at Isang Kwento.

sa wakas natupad na rin ang pangarap kong magkaron ng orihinal na converse.
as in orihinal kahit pa nga sabihing "bagong luma" sya.
ano ang bagong luma? yun yung bagong bili pero luma mo lang syang nabili..
pwedeng gamit na gamit.. pwede naman konting gamit lang. oo, galing kasi sya sa UK eh.
as in ukay-ukay. di naman ako nahihiyang dun ako bumibili. di importanteng bago, ang mahalaga may tibay kang maaasahan.. at sa tingin ko naman. meron naman. muka pa nga syang bago eh.
sana magtagal kami noh? unlike my recently torn relationship. (ikumpara ba? hehe.)
naisip ko lang kasi ulit nun sinusuyo nya pa ko.. gumamit din ako ng paghahalintulad o simili sa isang sapatos na. tama ba? tinanong ko sya tungkol sa sapatos na luma at bago.. ang tinutukoy ko kasi nun eh yung nakaraan at ang parating. basta. di ko na ikukwento pa baka kasi maalala ko pang gusto nya yung bago nung mga time na yun eh.. pero sa kasamaang palad mukang maagang nasira. abnormal kasi yung sapatos na pinili nya eh. yan tuloy mukang gusto kong isipin na kung sana yung luma na lang ulet.. baka sakaling di pa sya nasaktan ng sapatos na yun na masikip sa kanya. tama ba? hehe. medyo magulo yung kwento pero sana magets nyo pa rin. hehehe.

mabalik tayo sa bagong sapatos.. binili ko yun kasama ang pinsan kong si Menggai at kaibigan nyang si Jeazza. Humalukay din kami ng tig-benteng damit. hehe.. ang totoo nyan sa Informatics lang namin balak pumunta pero ewan ko ba kung ba't napadpad kami sa ukay-ukay na yun. bumili di si Jeazza ng bag.. tila nga nagshopping kami eh. tas yun umisleep ng konte tapos nagsimba.

sa simbahan:
nakatayo lang ako kasi puno na.. naguumpisa na nga nun dumating ako.
bilib talaga ako sa pari na nagsesermon dun.. di ko alam yung pangalan nya eh. pero sya yung tipo na magiiwan ng isang gawain bago niya tapusin yung sermon nya.. yun bang parang ibibitin nya.. pero ang totoo ganun talaga kasi yung karugtong nun ikaw/ako na mismo yung bahalang magdugtong. gets mo? ayun nga..

ito ang kwento:
meron daw syang kaibigang doktor at itong kaibigang doktor niya ay may kaibigang business man. si business man at yung asawa ni business man ang bida rito eh. (instrumento lang ang doktor at si father para makarating sa 'tin yung kwento) umpisahan ko na.
yung misis ng business man ay may sakit. matagal tagal na ring naka confine pero sabi ng doktor dapat daw sa mga test na ginawa nila ay maaari ng makarecover or dapat ay magaling na si misis. kaso parang ganun pa din. kaya tinanong ni doktor itong si misis.

doktor: nagtataka lang ako dapat sa mga ginawa namin ay magaling ka na at maaari ka ng lumabas. pero bakit? ayaw mo na bang mabuhay pa ng mas mahaba para sa asawa mo?
misis: malakas ang asawa ko at matagumpay. kaya nyang mabuhay mag-isa. kaya nyang mabuhay ng wala ako.

(ingles yung pagkwento ni father nyan eh.. saka hindi eksakto pero okay na yan. hehe)

kaya sinabi ng doktor na kausapin ni business man si misis.
at yun nga ang ginawa ni business man.

pinuntahan ni business man.
hinawakan ang kamay at pinisil habang may nangingilid pang luha.
tinanong ni business man si wifey ng:

businessman: don't you want to spend longer days with me?
misis: you are a strongman a successful one.. you can very well live without me." *in tears*
businessman: but i love you and i can not live without you.

then yun na.
matagal na pa lang kulang yung ganoong affection sa kanilang dalawa. dahil siguro sa ka-busyhan ni businessman. medyo bitin yung kwento ko noh? pero pramis nagtayuan balahibo ko nyan at naiyak. kakatouch kasi. di kasi ako ganun kagaling mag kwento eh. medyo hindi detalyado kung minsan.. pero malinaw naman. (malinaw nga ba? hehe.)

syempre na iyak ako dahil sapul ako. hehe. di kasi talaga ako ganun ka-affectionate. pero may kilala akong sobrang affectionate sa sobrang affectionate nya nga na overwhelm yung ka-loveteam nya at yun.. nababalewala na pala ni manang si manong. parang namanhid.. at later on nalang na realized ni manang yung nawala niya. ganun talaga eh. wala namang pagsisising nasa unahan di ba?

alam ko na yun.

kaya mabalik tayo..

tungkol sa sa KOMUNIKASYON.
kasama daw yun sa pinaka importanteng sangkap ng isang relasyon.
yung may maayos at malinaw na komunikasyon.
dapat talaga mag kasama ang salita at gawa.
kung hindi man dapat may malawak na PANG-UNAWA ang bawat isa.
at dapat marunong tayong MAKINIG.
kala ko noon kayang kong iklasipika ang sarili ko bilang mahusay na taga pakinig.
pero sumablay ako sa isang yun.

balik tayo kay manang at manong.
yun kasi yung kulang sa kanila eh.
maayos na komunikasyon.
si manong kasi iniipon muna yung mga pagkukulang mo tapos ayun!
saka ibabanat kay manang.
sanay naman si manang na may nagsasabi ng flaws niya eh.
yun bang pinaprangka kung anong mali sa kanya.
pero si manong mukang hindi ganoon.
may pagka sensitibo. hindi naingatan ni manang yung mga kilos at sinasabi niya.
kaya yun. malamang sa malamang.. nasaktan nya si manong ng di naman namamalayan ni manang at di rin naman sinasadya.
isang araw nagpasya silang magkita.. para sana pagusapan ang pinagdadaanan ni manang sa bahay nila. para kahit pano ay humugot ng katatagan mula sa isa't isa. kasi dumating na sa puntong pinapipili si manang. pero.. ang nangyari.. nabalot ng lamig si manang nung mga sandaling yun.. hindi ng lamig ng aircon sa sinehan kundi sa lamig ng aura ng taong kasama niya. parang estrangherong nakahawak sa kamay at panak-naka'y niyayakap niya. anong problema? parang wala na meron. ewan. lumipas na para alalahanin pa noh? pero ganun.

sa mga oras na 'to.. siguradong sigurado akong inaatake na naman ng mga katanungan si manang. mga tanong na tulad nito:

kung nakinig lang sana ako?
kinulitan ang pagtatanong ng..
"huy! may problema ba sa 'tin? dahil pa rin ba sa absent ko sa bortdey mo?"

itatanong din siguro ni manang to:
"mahal mo pa ba 'ko? o ngayon pinagsisisihan mo ng ipinagpilitan mo pang pumasok sa komplikadong buhay ko?"

sa tingin ko.. di naman ganun ka komplikado buhay ni manang brad eh.
etong si manang lang talaga yung nagiisip ng nagiisip para maging komplikado.
dumadagdag pa kasi sa isip ni manang yung mga tsiks ni manong.
hassle yun.
naramdaman din kasi ni manang na parang nakalimutan ni manong na iba si manang.
iba. oo. ibaaaaaaaaa!!!!
biglaan pang naging transparent etong si manong.. di alam ni manong na malakas yung pandama ni manang sa ganyang mga sitwasyon. galing na kasi sya dun. sige na.. oo.. pwedeng maging mapanghusga.. o tamang hinala.
pero sabi nga sa ingles. "never underestimate the power of your instict"
instict lang yun. pero pakonti konti.. nagkakaroon ng nabubuong larawan.

na baka:
namimiss nya na yung pakikipag bahay-bahayan niya?
yung halos bente kwatro oras nyang pwedeng makasama yung gelpren niya?
na baka gusto niya rin ng mga larawang may kissing scene at ipapaskil sa FS?
na nasasaktan sya kasi may ibang mahal na yung babaeng minahal niya ng matagal?
na sana pumayag na lang syang makipagbalikan kaysa manatili sa abnormal niyang loveteam?
marami pang baka..

pero naisip din naman ni manang na:
sobrang dami nya na kasing pagkukulang kaya nanlamig na si manong.
di na sya kaya pang pagtyagaan.
naisip nya rin na ayaw niya na ng mga cariño brutal na natatanggap niya.
marami din yan..
pero..

kamakailan nasagot yan ng isang salita pero parang patalim na ubd ng talas.

DISAPPOINTED.

yun ang sabi ni manong.
alam ko naman eh.
pareho nga siguro talaga sila ng trip sa buhay.
pero ang totoo marami pa silang di alam sa isa't isa.
binuo at pinaniwala na lang nila ang mga sarili nila sa pamamagitan ng EXPECTATION.

expectations hurt

sya nga pala..
gusto ko rin naman na mabago ako eh.
sa tama.
wag dun sa hindi ko na makikilala pa.
dahan dahan lang pero..
nagmamadali naman yata sya kasi.
bago sa kin toh.

sana pala nasabi kong..
gusto ko rin namang mahing BEST FRIEND mo.
yung sasabihin mo ng buong buo yung hinaing mo sa mundo.
kung malinaw mong sinabi..
mauunawaan naman kita.
marami ako nun.. kahit mahirap humugot.
para sayo..
ilalabas ko naman lahat eh.
MAKIKINIG ako.
kaso..



tapos na.